Od dziecka pasjonuję się fotografią.

Zaczynałem dosłownie od małej rzeczy – z kieszonkowym aparatem i formatem negatywów 13 × 17 mm.

Na moje 16. urodziny babcia podarowała mi lustrzankę jednoobiektywową – to był prawdziwy skok jakościowy, który otworzył przede mną zupełnie nowe możliwości fotograficzne.

Wstałem o 4 rano, żeby fotografować jelenie we mgle, a nocą uwieczniałem na zdjęciach smugi światła pozostawiane przez przejeżdżające samochody.

Całe weekendy spędzałem w ciemni, zafascynowany tym, jak powoli obraz wyłania się na papierze.

Mój aparat był moim stałym towarzyszem. Pewnego dnia podszedł do mnie didżej i zapytał, czy mogę zrobić zdjęcia na jego imprezie – jeszcze tego samego wieczoru.

Nie było wiele czasu na myślenie. Dzięki odrobinie improwizacji i pożyczonemu sprzętowi opanowałem swoje pierwsze zadanie, po którym wkrótce pojawiły się kolejne. Fotografia eventowa stała się moim wstępem do profesjonalnej fotografii.

W tym okresie kontynuowałem intensywną naukę m.in. w Wilhelm-Wagenfeld-School oraz Photo-Design-School w Pforzheim, a także uczestniczyłem w licznych warsztatach poświęconych fotografii portretowej, technikom oświetleniowym i kompozycji obrazu.

Dziś nie robię już zdjęć zawodowo, lecz traktuję je jako wolną, twórczą formę ekspresji.

Interesuje mnie przede wszystkim uchwycenie autentycznej chwili – wyrazu twarzy, gry światła i cienia. Niezależnie od tego, czy są to spokojne portrety, czy eksperymentalne projekty: każde zdjęcie powstaje z osobistego impulsu i czystej radości fotografowania.

A kiedy nie robię zdjęć, jestem w drodze ze swoim psem – albo w domu w Ahrensburgu, albo w Hamburgu i okolicach.